குழந்தைகள் முதல் வயதானவர்கள் வரை அனைத்துப் பெண்களும் விரும்பி அணியும் அணிகலன்களில் ஒன்று வளையல். வீட்டில் பெண் குழந்தை பிறந்துவிட்டால் முதலில் அவர்களின் பிஞ்சுக் கரங்களில் அழகான வளையல் அணிந்து அழகு பார்க்க ஒவ்வொரு பெற்றோரும் விருப்பப்படுவார்கள். 

ஆம். வளையல்களை விரும்பாத வளைக்கரங்களே கிடையாது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தங்கம், வெள்ளி மட்டுமில்லாமல் கண்ணாடி, மெட்டல், ஐம்பொன், டிசைனர்... என வளையல்களில் பல ரகங்கள் உள்ளன. அதில் எந்தவித சுப நிகழ்வுகளுக்கும் அனைத்துப் பெண்களும் தேர்வு செய்வது கண்ணாடி வளையல்களைத்தான். 

அப்படி அனைவரும் விரும்பும் கண்ணாடி வளையல்களை இன்றைய மாடர்ன் பெண்கள் விரும்பும் வகையில் பல டிசைன்களில் விற்பனை செய்து வருகிறார் சென்னை தாம்பரத்தைச் சேர்ந்த ராஜராஜேஸ்வரி. 

இவரின் ‘ஸ்ரீசம்பிரதாய ஸ்டோர்’ கடையில் ஒரு தளம் முழுக்க முழுக்க பல வண்ணங்கள் மற்றும் டிசைன்களில் கண்ணாடி வளையல்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன. ‘வளையோசை அம்மாச்சி’ என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் ராஜராஜேஸ்வரி தன் பயணம் குறித்து உற்சாகத்துடன் பேசத் தொடங்கினார்.

‘‘இந்த வளையல்கள்தான் என் குலதெய்வம். இந்தத் தொழிலை நான் மட்டுமில்லை, என் கணவர், இரண்டு மகள்கள் மற்றும் மகன்கள் என குடும்பமாகச் செய்து வருகிறோம். எங்க ஆறு பேரின் கடின உழைப்புதான் எங்களின் வெற்றியின் ரகசியம். நான் பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாம் சென்னை தாம்பரத்தில்தான். 

அப்பா பெயின்ட் அடிக்கும் தொழில் செய்து வந்தார். எங்க அம்மா இல்லத்தரசி. என்னையும் சேர்த்து என் கூடப் பிறந்தவங்க ஆறு பேர். என் அப்பா பிழைப்புக்காக ஊரு விட்டு ஊரு வந்தவர். அப்படி வந்த போது என் அம்மாவின் அம்மாதான் அவருக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தாங்க. பாட்டி வீட்டில் தங்கித்தான் அப்பா வேலை பார்த்து இருக்கார். அதனால் என் பாட்டி என் அம்மாவை அவருக்கு கல்யாணம் செய்து வச்சாங்க. 

எனக்கு ஓர் அண்ணன். அவரும் அப்பாவைப் போல் பெயின்டிங் வேலை பார்க்கிறார். அக்கா இல்லத்தரசி. மூணாவதுதான் நான். எனக்குப் பிறகு மூன்று தங்கைகள். ஒருவர் நர்ஸ் வேலையில் இருக்கார். கடைசி இரண்டு தங்கைகளும் இல்லத்தரசிகள். 

எங்க குடும்பம் ரொம்ப சாதாரணமான குடும்பம்தான். அப்பாவின் சம்பாத்தியத்தில்தான் எங்க எல்லாரையும் அம்மா வளர்த்தாங்க. திருமண வயசு வந்ததும் முதலில் என் அண்ணன் மற்றும் அக்காவிற்கு திருமணம் முடிச்சாங்க. அடுத்து எனக்கு வரன் பார்த்தாங்க. 

என் கணவர் அப்போது எங்க வீட்டு பக்கத்தில் சோடா கம்பெனி ஒன்றை நடத்தி வந்தார். அப்ப இவருக்குத் தெரிந்தவர் ஒருவர் இவரிடம் என்னை திருமணம் செய்ய விருப்பம் என்றும், அதுகுறித்து என் அம்மாவிடம் இவரைப் பேசச்சொல்லி இருக்கார். 

இவரும் அதுகுறித்து என் சித்தியிடம் கூறினார். உடனே என் சித்தி, ‘நீ உனக்கு தெரிந்தவர்ன்னு யாருக்கோ பெண் கேட்கிற. அவர் யார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. அவருக்கு பதில் நல்லா தெரிந்த உனக்கே நான் என் பொண்ணை கல்யாணம் செய்து கொடுப்பேனே’ என்றிருக்கிறார். 

மார்க்கெட் பகுதி என்பதால் எல்லா ஊரில் இருந்தும் வருவாங்க. அதனால் காலை ஐந்து மணிக்கு எழுந்து பூக்கட்டி கடைக்கு போயிடுவேன். அதில் வந்த வருமானத்தைக் கொண்டு சிறிய அளவில் சீட்டு போட்டேன். 

ஓரளவு குடும்பத்தை சமாளிக்க முடிந்தது. அந்த சமயத்தில்தான் என் தங்கச்சிக்கு கல்யாணம் பேசி முடிச்சாங்க. ஆனா, கல்யாணம் செய்ய அம்மாவிடம் போதுமான பணம் இல்லை. அவங்க வளையல் கடைய வேற யாருக்காவது வித்திடலாம்ன்னு நினைச்சாங்க. 

அப்பத்தான் எனக்கு யோசனை தோணுச்சு. நம்ம கடையை வேற யாரோ ஒருத்தருக்கு கொடுப்பதற்கு பதில் நானே வாங்க முடிவு செய்தேன். வளையல் விற்பது எங்க குடும்பத் தொழில். பாட்டியைத் தொடர்ந்து அம்மா செய்து வந்தாங்க. 

இப்ப அதை நான் செய்ய விரும்பினேன். சீட்டு போட்டிருந்த பணத்தை அம்மாவிடம் கொடுத்து அந்தக் கடையை நானே வாங்கிக் கொண்டேன். மஞ்சள், குங்குமம், பூவுடன் சேர்த்து நாலு தட்டில் கண்ணாடி வளையல்களும் வைத்து என் வியாபாரத்தைத் துவங்கினேன்...’’ என்றவர் அதன்பிறகு கணவருடன் சேர்ந்து கடுமையாக உழைத்துள்ளார்.

காலையில் எழுந்து நான் வீட்டு வேலை எல்லாம் முடித்து கடைக்கு போயிடுவேன். இவர் பசங்கள கிளப்பி பள்ளிக்கூடம் அனுப்பிவிட்டு கடைக்கு எனக்கு உதவிக்காக வந்திடுவார். பிறகு பாரிசுக்குச் சென்று கடைக்கு வேண்டிய வளையல்களை வாங்கி வருவார்.பசங்களும் ஸ்கூல் முடிஞ்சதும் கடைக்கு வந்திடுவாங்க. 

அங்கு அவர்களால் முடிந்த சின்னச் சின்ன வேலைகளைச் செய்வாங்க. என்னதான் வளையல் கடையில் வருமானம் வந்தாலும், அது வீட்டுச் செலவுக்கே சரியா இருக்கும். பசங்க படிப்பிற்கு ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டேன். 

என் இரண்டு பெண்களுமே முதுகலைப் பட்டதாரிகள். முதல் பெண் ஊடகத்துறையில் வேலை பார்த்தாங்க. இப்ப கடைக்கான கணக்கு எல்லாம் அவங்கதான் பார்க்கிறாங்க. இரண்டாவது பெண் கல்லூரி பேராசிரியரா இருக்காங்க. 

ஐஏஎஸ் கோச்சிங்கும் போறாங்க. மகன்கள் இருவரும் படிப்பு முடிச்சிட்டு கடையை கவனிச்சுக்கிறாங்க. இப்படித்தான் நாங்க குடும்பமா இந்தக் கடையில் உழைச்சோம்; இன்றும் உழைச்சிட்டு இருக்கோம். எங்க ஆறு பேரின் உழைப்புதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தொழில் வளரவும் காரணமா அமைந்தது. 

கையில் இருந்த ஒன்பதாயிரம் சேமிப்போடு இந்த கடையின் ஓனரை நானும் என் கணவரும் சேர்ந்து பார்க்கப் போனோம். ஏற்கனவே மார்க்கெட்டில் கடை இருப்பதாகவும், அதை விரிவுபடுத்த இருப்பதாகவும் அவரிடம் சொன்னேன். 

அவர் என்னைப் பற்றி விசாரித்த போது என் அப்பா பெயின்டர் லட்சுமணன்னு சொன்னேன். அதன் பிறகு அவர் எந்த மறுப்பும் இல்லாமல் ‘இந்தக்கடை உனக்குதான்’னு சொல்லிட்டார். காரணம், என் அப்பாவின் நேர்மைதான் எனக்கு ஒரு வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கு. அதே நேர்மையுடன் நானும் தொழில் செய்து வருகிறேன். 

திட்டார். இப்ப முதல் தளத்தை முழுக்க முழுக்க கண்ணாடி வளையல்களுக்காக அமைச்சிருக்கோம். 

கீழ்த் தளத்தில் மஞ்சள் குங்குமம் என பூஜைப் பொருட்கள், மெட்டல் வளையல்கள், ஆர்ட்டிஃபிஷியல் கவரிங் நகைகள்னு வச்சிருக்கோம். இரண்டாவது தளத்தில் குந்தன் நகைகளுக்காக அமைக்க இருக்கிறோம்...’’ என்றவர் கண்ணாடி வளையல்கள் என்றால் ‘வளையோசை அம்மாச்சி’ என்று மக்கள் மனதில் இடம் பெற்ற காரணத்தை விவரித்தார்.

‘‘இப்ப எனக்கு 50 வயசாகிறது. இருபத்தைந்து வருஷங்களா பல கஷ்டங்களை சந்தித்துதான் நான் இப்ப இந்த நிலைக்கு வந்திருக்கிறேன். பலருக்கு என்னையும் என் வளையல்களையும் தெரியும். 

அப்படித்தான் எங்க கடையைத் தேடி மக்கள் வரத் துவங்கினார்கள். அதற்கு என் கைராசி என்று அவர்கள் சொன்னாலும், நாங்க தொழிலுக்கு தரும் மதிப்பு மற்றும் கடுமையான உழைப்புதான் எங்களை உயர்த்தியுள்ளது. வளையல் எங்களின் குலதெய்வம். என் கணவர் பல வேலைகள் செய்தார். அதிகபட்சமாக ரியல் எஸ்டேட் தொழிலும் செய்தார்.

ஆனால், எங்களுக்கான அடையாளம் மற்றும் மதிப்பு கொடுத்தது இந்த வளையல்கள்தான். அதனால்தான் நாங்க இதனை குலதெய்வமாகப் பார்க்கிறோம். மேலும் கடைக்கு வரும் பெண்கள் எல்லாரும் என்னை அம்மா போல்தான் பார்க்கிறார்கள். அவர்கள் எனக்கு வச்ச பெயர்தான் அம்மாச்சி...’’ என்ற ராஜராஜேஸ்வரியைத் தொடர்ந்தார் அவரின் கணவர் நாகராஜ்.

‘‘என் சொந்த ஊர் சிதம்பரம். பிழைப்புக்காக 17 வயசில் சென்னை வந்தேன். முதலில் சோடா கம்பெனி நடத்தினேன். அதில் பெரிய முன்னேற்றத்தைப் பார்க்கல. இதற்கிடையில் திருமணம், குழந்தைகள், வறுமைன்னு அனைத்தும் சந்தித்தேன். இவங்க மார்க்கெட்டில் கடை போட்ட போது, பலர் ‘வீட்டம்மாவை மார்க்கெட்டில் உட்கார வச்சிருக்க’ன்னு கேட்டாங்க.

ஆனால், குடும்ப சூழல் அப்ப எங்களுக்கு வேற வழி தெரியல. ஆனா, எப்ப இவங்க வளையல் தொழிலை ஆரம்பிச்சாங்களோ அப்ப முடிவு செய்தேன், இவங்களுக்கு பக்கபலமா நான் இருக்கணும்ன்னு. 

என்னோட வேலை. வளையல்களில் நாட்டு வளையல், ரெயின் டிராப், ஹாஃப் மூன் போன்ற டிசைன்களைத்தான் விரும்பி வாங்கறாங்க. 

ஆரம்பத்தில் பாரிசில் இருந்துதான் வளையல்களை வாங்கி வந்தோம். அதன் பிறகு உத்தரப்பிரதேசம், ராஜஸ்தான், ஜெய்ப்பூர், ஹைதராபாத் என பல இடங்களுக்கும் சென்று அதில் எங்கு தரமான வளையல்கள் உள்ளதோ அதை தேர்வு செய்தேன். 

களில் அப்போதுள்ள டிரெண்டிற்கு ஏற்ப வடிவமைப்பார்கள். பொதுவாக எங்களுக்கு வேண்டிய டிசைன்களை நாங்க சொல்வோம். 

அதனை எங்களுக்காக பிரத்யேகமாக வடிவமைத்துத் தருவாங்க. அதில் ரெயின் டிராப் மற்றும் ஹாஃப் மூன் டிசைன்கள் தில்லியிலும்; கற்கள் பொறிக்கப்பட்ட வளையல்கள் ராஜஸ்தான், குஜராத் போன்ற இடங்களிலும் கிடைக்கும். அதில் தங்கம் மற்றும் வெள்ளி முலாம்கள் வளையல்கள் மேல் பூசப்பட்டு வருபவைதான் நாட்டு வளையல்கள்.